اعطیت ربی موثقاً لا ینتهی الا بقتلی فاصعدی و ذرینیمن عهدی با پروردگارم بستهام که هیچگاه تمام شدنی نیست مگر با کشتن من، پس ای نفس بالا برو و مرا رها کن! ان کان دین محمد لم یستقم الا بقتلی. فیا سیوف خذینی دین محمد برپا نمیشود مگر با ریختن خون من پس ای شمشیرها مرا دریابید! «ابوالحب حویزی» نوشته شده توسط مسیح | لینک ثابت

فرا رسيدن سالروز آغاز ولایت و امامت و زعامت آخرین سحاب

رحمت و یگانه ذریه ذخیره دودمان آل طاها، بر منتظران و

چشم انتظــاران ظهــورش تبریک و تهنیت عرض مي نمائيم

نوشته شده توسط مسیح | لینک ثابت

نزار قبانی مرا میرقصاند و میشنواندم کلماتی که مانندشان کلماتی نیست میگیردم از زیر کتفهایم و تا نشستِ ابرها میافرازدم باران سیاه در چشمانم میبارد؛ رگبار، چه رگباری با خود میبردم، میبردم تا عصر ایوانهای پُر گل و من در دستانش کودکیام، پریام که نسیم میبرد برایم هفت ماه میآورد و سبدی از غزل هدیهاش خورشید، هدیهاش تابستان و گروه پرستوها میگوید بهترینش منم، برابرم با هزاران هزار ستاره که من گنجم و از من زیباتر ندیده در تمام نگارهها از شیداییِ آنچه میگویدم، رقصگه و رقص را میفراموشم کلماتش تاریخم را دگرگون میکند، به آنی از من زن میسازد از خیال کاخی میسازدم، که جز به آنی ساکنش نیستم برمیگردم، برمیگردم به میز تحریرم، هیچ با من نیست، جز کلمات ****************************** يُسمعني.. حـينَ يراقصُني كلماتٍ ليست كالكلمات يأخذني من تحـتِ ذراعي يزرعني في إحدى الغيمات والمطـرُ الأسـودُ في عيني يتساقـطُ زخاتٍ.. زخات يحملـني معـهُ.. يحملـني لمسـاءٍ ورديِ الشُـرفـات وأنا.. كالطفلـةِ في يـدهِ كالريشةِ تحملها النسمـات يحمـلُ لي سبعـةَ أقمـارٍ بيديـهِ وحُزمـةَ أغنيـات يهديني شمسـاً.. يهـديني صيفاً.. وقطيـعَ سنونوَّات يخـبرني.. أني تحفتـهُ و أساوي آلافَ النجمات و بأنـي كنـزٌ… و بأني أجملُ ما شاهدَ من لوحات يروي أشيـاءَ تدوخـن

شعری از شاعر تازه درگذشته استاد حبیب الله چایچیان اى پرچم تو به بام افلاک اى تکیه ی تو به تخت ” لولاک “ .روح تو که بیکرانه دریاست عالم همه پیش توست خاشاک .رویت چو بدید ماه زیبا از رشک تو کرد سینه را چاک .خوى تو بود نکوتر از خوب قلب تو بود ز هر بدى پاک .هنگام سخن ، وزین و محکم در وقت عمل ، دلیر و چالاک .در صحبت دوستان ، ملایم با دشمن خویش سخت و بى باک .اثنا عشرند ، شهد انگور زهرا و تو ساق و ریشه ی تاک .دل جام و ، محبت شما مِى زین مى ، که تواند آخر امساک .شد مایه ی آبروى انسان جسمت چو پدید آمد از خاک .جبریل صلا زند که ” صلّوا “ آرد به تو از بهشت پوشاک .فرمود خدا چو آفریدت ” لولاک لما خلقت الافلاک “ . مدح تو ” حسان ” چگونه گویدچون شأن تو هست فوق ادراک . استاد حبیب الله چایچیان نوشته شده توسط مسیح | لینک ثابت